Zon op
08:11
Zon onder
18:36
Nachtmodus
Foto: Anoeska van Slegtenhorst

Sjoemelbos – Column Oswin Schneeweisz in De Jager #15

‘Moet je de natuur niet gewoon zijn gang laten gaan?’, vroeg presentator Joost Karhoff nog. Waar heb ik dat vaker gehoord? Het interview met Kees Boon van de Stichting Kwaliteit Bos-, Natuur en Landschapswerk (SKBNL) op Radio 1, over het plan van Staatsbosbeheer om Nederland op te leuken met bijna 100.000 hectare bos, kwam mij bekend voor. Boon sprak over oogsten uit de natuur, biodiversiteit, benuttingsnatuur, noodzakelijk beheer en mindere exemplaren weghalen ten gunste van sterkere soortgenoten. En o ja… het woord duurzaamheid viel ook. Welke Pipo de Kloon is hier aan het woord?, dacht ik. Er is namelijk wel een zeer opvallende gelijkenis met het verhaal van de jagers(vereniging) anno 2016. Opvallend hoe gemakkelijk zo’n boodschap er bij media en het grote publiek in gaat als het bomen betreft. Er kwamen geen kritische vragen over oogsten en benutten, over plezier en genoegen. Het ging tenslotte niet om hazen en reeën, maar om eiken en dennen. Die hebben nu eenmaal de pech dat ze bij de mensensoort op minder mededogen kunnen rekenen. Het geeft maar weer eens aan hoe sentiment het debat stuurt.

Een tegengeluid was er gelukkig ook. Wat dat betreft nemen mijn radiocollega’s hun journalistieke taak vaak serieuzer dan de talkshows en nieuwsrubrieken op televisie. Het tegengeluid kwam van klimaatwetenschapper Pier Veelinga die haarfijn uitlegde dat zonnepanelen veel effectiever zijn voor de reductie van CO2 dan bomen. ‘Als acht procent van ons land vol ligt met zonnepanelen en er is ook nog wat wind op zee halen we de doelstellingen van Parijs’, aldus Veelinga. Acht procent… hoeveel is dat eigenlijk? Dat is 7.477 km²  en dat komt overeen met de oppervlakte van de provincie Drenthe en een stuk van Overijssel. Dat wordt dus kiezen tussen de zonneweides van Veelinga of het sjoemelbos van SBB, want zo kun je die honderdduizend extra hectare bos (formaat Veluwe) best noemen. Ik vind het tamelijk bizar: de grote club van boomkappers (SBB) beslist samen met de andere grote club van houtverkopers (SKBNL) dat er meer bos bij moet komen. Logisch, want anders valt er over een halve eeuw niets meer te verdienen in deze bedrijfstak.

Hoe ontstaat zo’n listig plan? Het begint vast ergens in Herberg De Groene Linde. Je hoort het de bosboer van SBB zeggen: ‘We plempen gewoon elk hoekje en weilandje vol en noemen het bos.’ Kees de houtboer begint er bijkans van te watertanden. ‘Maar dat koopt toch niemand van ons’, zegt hij. ‘Natuurlijk wel’, lacht de bosboer: ‘Het is namelijk klimaatbos. Plak een CO2-sticker op het plan en klaar ben je. En weet je wat nog leuker is? Straks zetten we die bossen vol met windmolens of kunnen weer kappen voor de aanleg van zonnepanelen.’ Het plan moet drie miljard kosten en dat geld komt slechts in geringe mate van de sector zelf. De rekening wordt neergelegd bij Rijk, provincies en Europese investeringsfondsen. Zo is het grote sjoemelbos vooral ook een prachtig voorbeeld van creatief boekhouden met natuur.

 

 

 

Oswin Schneeweisz

Oswin Schneeweisz werpt een persoonlijke blijk op actuele onderwerpen uit de wereld van radio, krant, televisie en internet.
  • Delen:


Gerelateerd nieuws