temp.
Zon op
08:42
Zon onder
16:55
Nachtmodus
Foto: Henk Eggink

Nimrod 2018, ervaring telt in prestigieuze jachthondenwedstrijd – De Jager #12 2018

Kate is haar (roep)naam en dit jaar mag ze zich de beste jachthond van Nederland noemen. De labrador van voorjager Ed Booter werd de grote winnaar van de Nimrod 2018.

Tekst: Oswin Schneeweisz (dit verscheen in De Jager #12 uit 2018)

Na Duitse staande kortharen, springer en viszla’s te hebben gehad, loste Booter een aantal jaren geleden een belofte in die hij ooit deed aan bevriende labradoreigenaren. Wat die belofte inhield? Dat hij op zijn ‘oude dag’ een labrador zou aanschaffen… Prompt werd de 79-jarige voorjager, en daarmee oudste deelnemer, met labrador Kate winnaar van de Nimrod. Op de tweede plaats eindigde een andere oudgediende, Gerard van den Heuvel, met labrador Rooney. Mick de Groot, voor de derde keer present op de Nimrod, legde met Duitse staande langhaar beslag op de derde plaats.

(Tekst loopt door onder de foto, (c) Marcel van Rooijen)

In opkomst

De 45e editie van wat geldt als de premier league voor jachthonden werd dit jaar gehouden in de omgeving van Kasteel Doorwerth. Tijdens drie proeven moesten de honden in totaal negen apporten binnenbrengen: in de uiterwaarden, de boomgaard en in de wei voor het kasteel. Achttien honden en hun voorjagers waren uitverkoren om hun vaardigheden te tonen. Ondanks het druilerige weer werden hun verrichtingen gadegeslagen door ruim 4000 bezoekers. ‘We zijn heel blij met deze opkomst’, zegt Marinus Roseboom, lid van het organisatiecomité. ‘Er zijn meer bezoekers dan voorgaande jaren en dat heeft niet alleen met de goede locatie in het midden van het land te maken, maar ook met het feit dat de jachthondensport in opkomst is. Mensen willen weer wat doen met hun hond. Lekker actief bezig zijn. Dat is een tendens die de laatste jaren alleen maar toeneemt.‘

Droom

Het publiek dat zich dit jaar op de dijk verdringt is dan ook behoorlijk divers. Jagers, voorjagers, hondenmensen en hondenliefhebbers die nog nooit een jachtveld hebben betreden. Maar allemaal hebben ze een ding gemeen: ze genieten van de aanblik van al die werkende honden en hebben vanaf de dijk rond het kasteel goed zicht op de proeven. Voor de voorjagers is het mogen meedoen alleen al een eer. Daar wordt jarenlang in weer en wind voor getraind. Het is een droom voor elke voorjager. ‘Zo is het’, zegt voorjaagster Gwen Pieters. ‘Het is een droom die uitkomt.’ Pieters ging echter niet voor de bokaal. Zij had zo haar eigen reden om mee te doen. ‘Ik ben net geëmigreerd naar Frankrijk, maar wilde dit niet missen. Ik doe vooral mee omdat ik dit hondenras wil promoten. Vidar is namelijk een Nova Scotia Duck Tolling Retriever. Die zie je niet vaak op wedstrijden. Het is een hond die speciaal gefokt is voor de eendenjacht. Ze zijn veel gevoeliger dan andere retrievers. Ik heb haar dan ook helemaal met de klikker getraind. Dat is op zich bijzonder voor een jachthond en dat je dan voor een topwedstrijd wordt uitgenodigd vind ik best een eer.’ De eerste twee proeven gingen minder goed, maar bij de laatste proef bracht de Toller een eend binnen. Pieters: ‘Dat had ik wel een beetje verwacht. Zelfstandig werken op grote afstand van de baas is niet echt haar ding.’

AA-diploma

Halverwege de middag werd duidelijk dat slechts drie honden alle apporten hadden binnen gebracht, een vereiste voor het behalen van het AA-diploma. Een van hen was Kate van de 79-jarige Ed Booter, de oudste deelnemer aan deze Nimrod. Tijdens zijn afsluitende proef gonsde het al van geruchten onder het publiek op de dijk, dat (soms gewapend met verrekijkers) de verrichtingen volgde. Dit was duidelijk een kanshebber. ‘Vooruit’, riep Booter en weg sprintte Kate. Het gras over, het riet in, het water over en toen verdween ze uit zicht om een flinke tijd later onder luid applaus weer terug te keren met een eend in haar bek. Vervolgens bracht ze nog een konijn binnen en toen ze eenmaal op weg was voor haar laatste apport was de spanning op de dijk voelbaar. Zou ze ook die nog binnen brengen? En ja hoor. Keurig leverde ze, terwijl het publiek klappend en joelend op de dijk stond, de fazant af bij haar voorjager. Het AA-diploma was binnen. De Nimrod-bokaal volgde aan het eind van de middag: met 291 punten legde het duo beslag op de eerste plaats. Kate behaalde 291 van de driehonderd punten. Een verschil van slechts drie punten met de tweede plaats van Gerard v.d. Heuvel. Booter: ‘Die verschillen zitten hem soms in kleine details. Zo ging Kate in proef B dwars door het water naar het sleepspoor, terwijl de hond van Gerard om de vijver heen liep. Wat het moeilijkste moment was tijdens de proef? Het laatste apport. Ik was super relaxed en had alle vertrouwen in de hond. Alles was binnen en ik had nog acht minuten voor het laatste apport. Kate was ver en uit het zicht, maar toen duurde en duurde het maar. Ik dacht: het zal me toch niet gebeuren dat ze hem niet kan vinden. Plotseling hoorde ik geroezemoes onder het publiek op de dijk en kreeg ik de indruk dat ze zonder apport op de terugweg was. Toen heb ik een keer heel hard ‘Back’ geroepen’, waarop ze meteen reageerde. Even later kwam ze met de fazant in haar bek aanlopen. Echt, ik kon wel janken.’

Retrievers

Ook dit jaar waren er veel retrievers en weinig staande honden. ‘Dat is al jaren zo’, zegt Marcel van Rooyen (sinds 1987 onder meer als keurmeester en fotograaf betrokken bij de NImrod). ‘Dat is jammer, want daardoor wordt het wat eenzijdig. Ik zou het goed vinden als er meer gekeken zou worden naar de diversiteit qua rassen, maar je bent nu eenmaal als organisatie ook afhankelijk van het aanbod. Wat ik een goede zaak vind is dat de proeven iets eerlijker zijn geworden. En ook zijn ze voor alle honden goed te doen en zijn de afstanden, waarop de honden moeten werken, kleiner geworden.’ Als keurmeester kent hij veel honden die op de proeven komen. Ze komen voorbij in de verschillende wedstrijden die hij bezoekt. Én dan kun je zelfs als keurmeester voor verrassingen komen te staan. Van Rooyen: ‘Honden die je op proeven geweldig ziet presteren blijken plotseling op de Nimrod matig te presteren of andersom.’ Soms is er een aanwijsbare oorzaak, zoals bij Hunter, de heidewachtel van voorjager Alexander van Dorp, die de pech had dat de wind wegviel toen hij opging voor proef A. Twee van de drie apporten in de boomgaard bleken onvindbaar voor Hunter. Ook dat hoort bij een wedstrijd als de Nimrod die nu eenmaal stevig geworteld is in de jachtpraktijk.

Jachtpraktijk

Tijdens de proeven wordt de jachtpraktijk zo getrouw mogelijk nagebootst. In de uiterwaarden (proef C) staat bijvoorbeeld een voorjager met zijn hond op post. Ver weg peutert een jager samen met een drijver en zijn spaniël de randdekking uit. Na enige tijd komt er een konijn los, die duidelijk hagel krijgt. Vervolgens valt er een stukje verder een duif en klinkt er kort daarop weer een schot. Ergens op de akker moet een kauwtje liggen. De hond moet hier de drie stukken apporteren, te beginnen met het konijn. In de Boomgaard (Proef A) staat de voorjager op post achter een schuilhut. In de boomgaard zijn enkele jagers geposteerd die met lokgeluiden de eenden binnen schootsafstand proberen te krijgen. Na enige tijd valt er een eend dicht bij de jager, de hond hoeft deze niet te halen. Even later schiet de jager op de hoek van het veld een eend. Deze valt in het water, maar is niet voldoende geraakt en vertrekt langs de waterkant. Terwijl de voorjager zijn hond inzet klinkt weer een schot. Er is een konijn gevallen in de boomgaard en op het moment dat de hond de eend in de vang heeft valt er ook nog een gans in de gracht. Het zijn proeven die de praktijk van de jacht goed weerspiegelen en die veel talent vragen van hond en voorjager.

(Tekst loopt onder de kaart verder)

Dagje uit

Dat is precies wat vader en zoon Sommerdijk zo mooi vinden aan de Nimrod. ‘Het is toch prachtig om te zien hoe zo’n hond een haas apporteer?’, zegt vader Sommerdijk. ‘Voor ons is het een dagje uit’, vult zijn zoon aan. ‘Mijn vader is jager en ik ga altijd mee als drijver. Wij komen omdat we het leuk vinden. We wilden wel eens zien wat de deelnemende honden allemaal kunnen.’ Vader Sommerdijk: ‘ík vind het geweldig leuk om mee te maken, maar ik had wel gedacht dat ik hier meer jagers onder het publiek zou treffen. Ik zie vooral veel mensen uit de hondensport.’ ‘Dat beaamt ook een hondentrainer die is komen kijken. Zelf jaagt ze niet, haar cursisten evenmin. ‘Ik train van alles: van gewone huis-tuin-en-keukenhonden tot talentvolle jachthonden en constateer dat er onder niet-jagers een toenemende vraag is naar jachthondencursussen. Het is dynamisch en voor veel mensen een goede manier om een band op te bouwen met hun hond. Of ik hier zelf weleens zou willen staan? Nee hoor, die ambitie heb ik niet. Ik vind het gewoon leuk om al die honden aan het werk te zien.’

(Tekst loopt door onder de foto, (c) Arista fotografie)

Wind

Henk Slijkhuis maakte dit jaar de proeven voor de Nimrod. Ook hij kijkt terug op een geslaagde dag. Slijkhuis: ‘De sfeer was goed en er kwamen drie honden glansrijk door de proeven heen. Dat is ongeveer vergelijkbaar met voorafgaande jaren. Het is een mooi aantal. Er waren ook geen echte ‘bottlenecks’. Het was niet zo dat veel honden struikelden over een bepaald apport. Bij proef A werd de gans als moeilijk ervaren omdat er veel tijd zat tussen markeren en ophalen. Bij proef C het kauwtje en bij proef B de fazant. Die hadden we bewust een beetje in de dekking gelegd. Alle apporten hebben we vooraf uitgeprobeerd, maar wat het op de dag van de Nimrod moeilijker maakte is dat de wind ’s ochtends wegviel. Maar ja, dat kan je op jacht ook gebeuren. We hebben bewust gezocht naar proeven waarbij de honden moesten schakelen tussen gehoorzaamheid en zelfstandig werken. We hadden het haas in proef B zo neergelegd dat de hond het echt op eigen initiatief moest doen. En de honden moesten dit jaar wat langer op post staan om de steadiness te testen. Natuurlijk waren er weer honden bij die nog niet aan de Nimrod toe waren, maar over het geheel was het niveau van de honden hoog. Zeker bij de retrievers zie ik, op alle proeven waar ik kom, dat de honden rustiger op post staan en daardoor beter kunnen werken. Mijn indruk is dan ook dat het niveau van de retrievers in Nederland gestaag toeneemt.’ Volgend jaar zal de Nimrod gehouden worden in de provincie Groningen.

  • Delen:


Gerelateerd nieuws