Zon op
06:18
Zon onder
21:09
Nachtmodus
Foto: Erik van Til

Klikspaan

‘Klikspaan, boterspaan

je mag niet door mijn straatje gaan’

Hoe snel kunnen normen veranderen? Klikken doe je niet, ik kreeg dat als kind met de paplepel ingezongen. Dat gebeurde denk ik op Turkse basisscholen wat te weinig. Maar gelukkig weten wij Nederlanders hoe het hoort en schromen we niet de sultan van Turkije alle hoeken van de kamer te laten zien omdat hij ‘onze’ Nederturken oproept beledigingen aan zijn adres te melden. Wat is de overtreffende trap van hypocrisie?

Wij Nederlanders hebben de kliklijn volgens mij uitgevonden. We hebben kliklijnen voor pesten, fraude, misdaad en verkeershufterij. Ja, er zijn zelfs kliklijnen voor ‘hondenpoepmisdrijven’ en barbecue-overlast. Nu overweegt staatssecretaris Van Dam, zo las ik in De Boerderij, een meldplicht dierenmishandeling voor erfbetreders. Wat moet ik hier nu weer mee? Niet alleen omdat ik zelf als jager nogal eens op een boerenerf kom, maar ook omdat ik zelf ooit slachtoffer was van de moderne klikcultuur en dus weet hoe snel dit fout kan gaan.

Het was een zomerse namiddag. Ik had de auto met mijn hond in een koele, open parkeergarage in de schaduw geparkeerd: raampje open, water erbij, hond was uitgelaten. Toen ik na een klein uurtje weer bij de auto arriveerde stond er politie. Ramen ingeslagen, hond geconfisqueerd. Op verdenking van dierenmishandeling werd ik afgevoerd naar het bureau en in een politiecel gestopt. Iemand had de hond horen aanslaan en de politie gebeld. Ik kon praten als Brugman. Dat mijn goed getrainde jachthond al sinds pup aan de auto gewend was, dat hij vermoedelijk had gereageerd op het blaffen van een hond buiten. Niets hielp.

Ik was verdachte en zag voor het eerst van mijn leven een politiecel van binnen. Dit hele Kafkaiaanse circus duurde een uur of vier. Toen oordeelde de dienstdoende hulpofficier dat er niets aan de hand was en kon ik, met medeneming van Zeno en mijn ingeleverde schoenveters, weer gaan. Vier uur lang onschuldig in een politiecel omdat een voorbijganger een verkeerde inschatting maakt en een telefoontje pleegt.

Dat kan dus in dit land. Ik heb er nooit een zaak van gemaakt. Ik spreek er ook nooit over. Zelfs het schrijven van deze woorden kost mij enige moeite. Ik wil het vergeten. Het verwijderen uit mijn geschiedenis, maar dat kan niet. Want ergens diep van binnen heeft mijn vertrouwen in de rechtstaat plaats gemaakt voor een latent wantrouwen.

Dat, beste staats- secretaris, is wat er gebeurt in een samenleving waar mensen worden opgeroepen tot klikspanerij. In een dergelijke angstmaatschappij wordt een vriend al snel tot vijand. Is dat het Nederland dat we willen? Is het middel in dit geval niet erger dan de kwaal? Denk daar eens aan voordat u poogt te scoren met symboolpolitiek als reactie op een paar berichten in de media over verwaarloosde dieren op een boerderij.

Deze column verscheen eerder in vakmagazine De Jager #7

Oswin Schneeweisz

Oswin Schneeweisz werpt een persoonlijke blijk op actuele onderwerpen uit de wereld van radio, krant, televisie en internet.
  • Delen:


Gerelateerd nieuws