Zon op
05:50
Zon onder
21:40
Nachtmodus
Foto: Anoeska van Slegtenhorst

Kleinkind – Column Janneke Eigeman, De Jager februari 2019

‘Opa’, hoor ik om de haverklap. Ik sta op post en achter mij in het bos lopen de jachthouder en zijn 9-jarige kleinzoon. Nu ik wat langer mee mag draaien met deze jachthouder leer ik ook zijn familie kennen. En zo zie ik dat – wanneer hij maar kan – deze kleinzoon er bij is.

De jongen is een jager in het klein. In de zakken van zijn groene jas zitten kunststof patronen. Zijn houten geweer richt hij op elke kraai, kauw en duif. Zijn schoten becommentarieert hij: ‘Net gemist.’ Maar net zo goed als voor de seniore jager is ook voor deze jonge jager jagen meer dan schieten. ‘Kijk, opa,’ hoor ik hem roepen bij de volgende drift. ‘Ja, dat is een ligplek van een ree,’ antwoordt opa. ‘Heb je dit gezien, Derk? Hier heeft een bokje geveegd. En zag je die houtsnip?’

Ik zie hoe deze jonge kinderen worden meegenomen in de natuur in hun directe omgeving. Hoe ze soorten en het gedrag van wilde dieren spelenderwijs leren kennen. Ik besef hoe vanzelfsprekend dit werkt voor kinderen van jagers (en van boswachters, vissers en boeren). En tegelijk besef ik me hoe uitzonderlijk dit is geworden.  Want terwijl ik op Facebook foto’s zie van kinderen in de meest exotische natuurgebieden, constateer ik met pijn in het hart dat ik nauwelijks nog een kind in het bos dichtbij mijn huis zie.

‘Haal je een kind uit de natuur, dan haal je de natuur uit het kind,’ hoorde ik ooit mijn collega van Sportvisserij zeggen. Een waarheid als een koe. En ook kwalijk. Want hoe vaker kinderen de natuur mogen ervaren, hoe verantwoordelijker zij er als volwassene mee om zullen gaan. Willen we in deze maatschappij meer draagvlak voor natuurbeheer en – bescherming dan moeten we kinderen bij de natuur betrekken.

Janneke Eigeman

Hoofd Communicatie Koninklijke Nederlandse Jagersvereniging
  • Delen:


Gerelateerd nieuws