Zon op
07:19
Zon onder
19:47
Nachtmodus

‘Kiezen tussen vriend of jacht? Dan ga ik voor jagen’ – AD

Niets maakt de Amersfoortse Sabeth de Clercq (48) vrolijker dan uren in de polder zitten met een hagelgeweer op schoot. Ze begon in 1998 met jagen, lang voordat haar passie door andere vrouwen werd ontdekt. ,,Wanneer ik stop? Al beland ik in een rolstoel, dan blijf ik nog jagen.”

In het jachtgebied even buiten Lage Vuursche is De Clercq in haar element. In de verte vliegt een zwerm ganzen. Ze wijst de vogels stuk voor stuk na en zegt enthousiast: ,,Ik kan zomaar 24 uur in mijn open jagershutje zitten. Het maakt me niks uit als het regent”.

Voor De Clercq is jagen niet zomaar een hobby, maar een levensstijl. Ze wordt er intens gelukkig van. In haar huis hangen verschillende schilderijen van jachttaferelen. Een fraai opgezette fazant staat in de garderobe. Hond Bairrhon, een heidewachtel van negen maanden, is nooit ver weg. Zendingsdrang om andere vrouwen aan het jagen te krijgen, heeft De Clercq niet. ,,Ik heb absoluut niet de behoefte om de boel te emanciperen. Moet ik andere vrouwen gaan overtuigen hoe mooi de jacht is? Het enige dat ik wil is dat jagers respect hebben voor de natuur.”

Zeldzaam
De Clercq ziet dat sekse voor de huidige generatie jongeren minder belangrijk is dan voorheen. Toen ze begon was dat wel anders. Als vrouw was ze een zeldzaam soort. ,,Soms kreeg ik een uitnodiging en dan dacht ik: ‘gaan ze nou met me op jacht of willen ze me bejagen?”’

De liefde voor de natuur zat er altijd al in bij De Clercq. Ze bracht haar kleutertijd door op het Friese platteland. Haar beste vriend was een grote stier, die ze op een dag bij wijze van grap twee vingers in zijn neus stopte. Het dier vond het prima, haar ouders vonden het doodeng. Ze vond het heerlijk om de natuur in te gaan en lekker te spelen. ,,Ik was een buitenkind.”

In 1998 gaf ze zich op aandringen van haar vriendin op voor de jachtopleiding. De twee vrouwen kwamen in een klas met zestig mannen. Haar vriendin haakte halverwege de opleiding af, De Clercq vond haar bestemming. Ze ging jagen in Schotland, Duitsland en andere Europese landen.

Wat er zo mooi is aan de jacht? Ze geniet van de vele uren in de natuur. Afwachten in stilte, genieten van de omgeving en uiteindelijk de voldoening als ze raak schiet. ,,Maar ik probeer het lijden tot het minimum te beperken. Ik druk alleen af als ik zeker van mijn zaak ben.” Ze ontdoet de dieren zelf van hun vel of veren. ,,Fazanten plukken, hazen villen; het hoort er allemaal bij. Van het schot tot op het bord zeg ik altijd.”

Vlees uit de supermarkt koopt ze bijna nooit. Er gaat niets boven een stukje zelf geschoten wild, vindt De Clercq.

AD Regio Amersfoort

Lees verder op AD.nl
  • Delen:


Gerelateerd nieuws