Zon op
08:20
Zon onder
18:26
Nachtmodus
Foto: Anoeska van Slegtenhorst

Excuusduif – Column Oswin Schneeweisz in De Jager #16

‘Het meeste wild is niet geschoten. Het komt van de poelier.’ Een kort moment zat ik verdwaasd voor de buis. Hoorde ik dit Peer Ulijn, altijd goed voor mooie reportages met een eigenzinnige kwinkslag, echt zeggen tijdens het item in het NOS journaal over de Nimrod? In het digitale tijdperk zoek je op zo’n moment al snel je heil bij Uitzending Gemist en ja hoor: daar kwam Gina van de Wijde Alm van voorjager Mariel Bekhuis weer aanrennen met een duif in haar bek. Helemaal zoals het hoort. Een keurig apport van deze Duitse staande draadhaar. Petje af. En weer was er die stem:
‘Het meeste wild is niet geschoten. Het komt van de poelier.’

‘Hallo Peer’, riep ik in het luchtledige, ‘word eens wakker man! Hoe denk je dat die duif bij de poelier terechtgekomen is?’ Vast niet via het keukenraam naar binnen gevlogen en gedwee in de vriezer gaan liggen. Dat doen duiven nu eenmaal van nature niet. Of is dit soms een excuusduif? U weet wel: het dierlijk equivalent van de excuustruus, de excuusneger, de excuus-Ali en zo kunnen we nog wel even doorgaan.

De excuustruus (of Alibi-Jet is ook een leuke omschrijving) bestaat bij de gratie van leugen en beeldvorming. Zij moet de wereld laten zien dat een werkgever niet anti-feministisch of seksistisch is.

Al ‘grabt’ de directeur de halve wereld bij haar ‘pussy’, met een goede excuustruus op de personeelslijst van het bedrijf lijkt het met de vrouwonvriendelijkheid van meneer allemaal wel mee te vallen. Voelt u hem al? De excuusduif van Peer doet ongeveer hetzelfde. Die is namelijk niet geschoten, die komt van de poelier. En zeg nou zelf… dat is toch een stuk minder controversieel? Dus als ik het goed begrijp zijn die hondjes en hun kunstjes allemaal prima, maar Gina van de Wijde Alm moet niet aan komen rennen met een geschoten duif in zijn bek? Want dat deugt natuurlijk niet. Dat kan het frêle gemoed van onze Peer en zijn gevoelige kijkbuiskinderen niet verdragen. Daarmee ontkent hij een wezenlijk aspect van de jacht en de Nimrod en begint de hele reportage in feite trekken te vertonen van een parodie.

Het verbloemen van de werkelijkheid heeft vele kinderen. Ooit leed oma aan de ziekte K…, omdat het woord kanker niet uitgesproken mocht worden. De werkster werd hulp in de huishouding, sterven werd ontslapen en de allochtoon werd onlangs Nederlander met migratieachtergrond. Waar komt die rare tendens in onze samenleving toch vandaan om alles salonfähig te maken? Weg zijn de rafelranden. Weg zijn de scherpe kantjes. De werkelijkheid is kneedbaar en net zo groot als het format van de betreffende omroep of de boodschap die men wil uitdragen. Dat is waar Peers excuusduif voor staat en ik vind dat een bedenkelijke tendens. Een tendens die kennelijk ook al de serieuze journalistiek heeft geïnfecteerd.

 

Oswin Schneeweisz

Oswin Schneeweisz werpt een persoonlijke blijk op actuele onderwerpen uit de wereld van radio, krant, televisie en internet.
  • Delen:


Gerelateerd nieuws