temp.
Zon op
08:42
Zon onder
16:55
Nachtmodus
Foto: Anoeska van Slegtenhorst

2018 – Column Oswin Schneeweisz De Jager #17

Op de drempel van het nieuwe jaar past wel enige zelfreflectie. Als columnist nam ik het afgelopen jaar menigeen de maat. En zo hoort het ook, want daar ben je columnist voor. Sommige lezers verweten mij arrogantie en hoogmoed. Anderen meenden dat ik mij schuldig maakte aan zwart/wit-denken en met mijn columns een wij/zij mentaliteit bevestigde. Ook dat zijn meningen die gehoord mogen worden. Een lezer vroeg zich af waarom ik niet meer schreef over de schoonheid van de jacht. Het antwoord is simpel. Mijn speelveld als columnist is de media en daar valt genoeg te beleven.

Neem dat recente bericht in het AD. Onder de kop ‘Dordtse tekent bezwaar aan tegen jacht op reeën’ publiceerde de krant een bericht over ene Netty Dekker die bezwaar aantekent bij Gedeputeerde Staten van Zuid-Holland. Volgens haar zijn de gronden voor reewildjacht niet goed onderbouwd. Over dat woordje reewildjacht zal ik maar niet beginnen, want dat bestaat in ons land niet. Het ree is immers een beschermde diersoort. Wat mij opviel was de suggestieve typering van de bezorgde burger in dit artikel. Als die om de hoek komt kijken moet je oppassen, want dan is de onderbuik meestal niet ver weg. De bezorgde burger bestaat namelijk niet. Het is een manier om het individuele algemeen te maken en de kwalificatie roept een gevoel van sympathie op, want de bezorgde burger: dat is toch de parel op onze democratie? In het AD wordt de bezorgde burger-kaart, zonder het begrip overigens te noemen, schaamteloos uitgespeeld: compleet met straatnaam en de opmerking dat deze bezorgde inwoner van Dordt haar stadsgenoten ‘op de hoogte wil brengen.’ Dan denk je als niet wetende lezer meteen: hulde voor zoveel burgerzin. Geef dat mens een lintje.

Maar hoe naïef, onzorgvuldig, en – zeg maar gerust amateuristisch – kun je als krant zijn. Een keer googelen en je leest op de website van Dekker dat ze eindredacteur is van het blad Argus van de Faunabescherming. Deze club activisten saboteert al jarenlang reewildbeheer via de rechter. De krant heeft zich dus laten piepelen door een stelletje activisten en is – door een gebrek aan kritisch vermogen en zelfreflectie – genadeloos in de val getrapt. Zo zie je maar: elk woord telt. Ook woorden die niet uitgesproken of opgeschreven worden.

Sorry lezer, nou ik doe het weer. Zit ik weer negatief te doen, terwijl ik mij juist had voorgenomen om een positief verhaal te schrijven. Een verhaal over de veranderende kijk op jacht in de samenleving. Want er valt ook veel goeds te melden. Steeds vaker lees ik verhalen waarin journalisten proberen te begrijpen wat de jager bezield. Steeds vaker wordt jacht in de media gekoppeld aan duurzame benutting en dat is weleens anders geweest. Het eenzijdige, negatieve beeld van de jager is kortom aan het kantelen. Dat schept vertrouwen in 2018.

Oswin Schneeweisz

Journalist
  • Delen:


Gerelateerd nieuws