temp.
Zon op
08:42
Zon onder
16:21
Nachtmodus
Foto: Anoeska van Slegtenhorst

‘Plezierjacht’ in de Amsterdamse Waterleidingduinen – Column Ellen Mookhoek

“Een natuurgebied naar de kloten helpen én maar blijven zeiken over plezierjagers”

In iedere discussie over de damherten in de Amsterdamse Waterleidingduinen (AWD) duikt op een goed moment het woord ‘plezierjacht’ op. Recent maakten Amsterdamse politici van D66 en PvdA zich flink druk over de kans op plezierjacht in de AWD. De verplichting in de nieuwe natuurwet om afschot via een wildbeheereenheid te laten lopen maakte hun angst voor plezierjacht weer los. Het bestrijden van plezierjacht was namelijk het hoogste doel bij het stopzetten van de jacht in de Amsterdamse Waterleidingduinen. Het gevolg, twintig jaar later: een verwoest natuurgebied en tienduizenden damherten extra die geschoten moeten worden. Als er gewoon gejaagd was, dan was de hertenpopulatie nooit zo uit de hand gelopen.

Het fanatisme van de Amsterdamse politici – die meestal vrijwillig en voor hun plezier aan politiek doen – tegen vrijwillige jagers is bizar. Honderdduizenden euro’s aan Amsterdams belastinggeld gingen op aan onderzoeksrapporten, extra ecologen, een kilometerslang hek om de damherten op te sluiten, juristen en uiteindelijk het opleiden en betalen van een team van jagende boswachters. De gemeente Amsterdam is toevallig een heel rijke grondeigenaar, die het zich kan permitteren om miljoenen uit te geven aan een hertenpopulatie. Het wrange is overigens dat met al dat geld van de plezier-politici juist enorm veel dierenleed is gecreëerd!

In het openbare abattoir, dat de Waterleidingduinen door toedoen van de Amsterdamse politiek is geworden, moeten ieder jachtseizoen tenminste 1300 damherten gedood worden. Een deel van deze herten komt in de voedselketen terecht, een deel gaat direct door naar de destructie: de dieren zijn te mager en niet gezond genoeg. De populatie damherten is de draagkracht van het terrein ver overstegen. De Waterleidingduinen zijn kaal gevreten, de dieren die er leven zijn mager en heel veel planten en kleinere dieren zijn door de enorme graasdruk van de herten doodgegaan. De afkeer van plezierjacht heeft de biodiversiteit in het gebied kapot gemaakt. Maar waar maken de Amsterdamse politici zich nog steeds druk over? Juist, over plezierjacht! Die moet ten alle tijden verboden worden in hun duinen, want… oh, wacht. Vroeger, toen de vrijwillige jagers nog meewerkten aan het beheer was er niet zoveel aan de hand.

Jagers werken vaak samen met professionele terreinbeheerders. Ze doen dat omdat jagen leuk is. De verbondenheid met dier en landschap is oer, het raakt aan basale behoeften van mensen. Vanuit die verbondenheid een dier bemachtigen is mooi werk. Het vraagt toewijding en vakkennis en geeft na het daadwerkelijk vangen van een dier vlees dat je kan eten. Het dode dier netjes behandelen zodat het gegeten kan worden, staat hoog in de ethische richtlijnen van de Nederlandse jagers. En dat is niet voor niets. Het doden van een dier doet je wat, dat moet gewoon een reden hebben, anders heb je, net als de medewerkers van Waternet die al die duizenden damherten moeten afschieten, geestelijke bijstand nodig. Dat trekt een normaal mens niet.

Daarom: Amsterdamse politici, stop met het demoniseren van jagers en ga samenwerken met deze goed opgeleide vrijwilligers! Het scheelt Amsterdam miljoenen euro’s én de in het verleden behaalde resultaten op het gebied van dierenwelzijn liegen er bepaald niet om!

 


Reageren kan op onze Facebook-pagina; je vindt het bericht hier.

Ellen Mookhoek

Jager & verzamelaar, co-auteur 'De eetbare stad'
  • Delen:


Gerelateerd nieuws